Meslek Seçiminde Ailenin Rolü

Meslek Seçiminde Ailenin Rolü

Bir Anne & Babanın Çocuğuna Meslek Seçiminde Yapabileceği En Büyük Yardım: Özgüvenli Olması ve Özyönetim Becerisi Kazandırmak!

Anne&babalar şanslıdır ki çocuklarına özgüven ve özyönetim becerisi kazandırmak için maddi güce ihtiyaçları yok.
İşte çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük ödül olan sihirli sözcükler:
KOŞULSUZ SEVGİ!

Çocuklarımıza sağlıklı, mutlu ve huzurlu bir aile ortamı hazırlayalım.
Evde huzur yok ise o çocuktan birşey beklenmez..
Çocuklarımızı oldukları gibi kabul edelim.
Doğrularıyla yanlışlarıyla, sahip olduklarıyla ve olamadıklarıyla onlar bizim; hep bizim olacaklar..
Sadece başarılı olduklarında değil, başarısız olduklarında da kendi payımıza düşeni alalım, dersler çıkaralım.
Onlara bol bol hata yapma fırsatı verelim. Hata yapmanın ve başarısız olmanın korkulacak birşey olmadığı gösterelim!
Kendi kendine karar verebilmesini, verdiği kararların arkasında durabilmesini, yanlış yapa yapa doğruyu bulabilmesini sağlayalım..
Başarısını değil, harcadığı emeği ve gösterdiği çabayı övelim ve ödüllendirelim.
Çocukluktan, işe yarama duygusunu tatmayla çıkılır. Onlara her zaman güvenelim, en özel görevleri verelim, büyüdüklerine tanık olalım.

Çocuklarımızla arkadaş olmayalım!
Onların zaten arkadaşları var. Onlara anne&baba olalım!

Çocuğun yanında durmak ile çocuğun arkasında durmak farklı şeyler.
Çocuğun yanında durmak; her işinde ve kararında size yaslanması ve hayatla olan mücadelesinde gücünü tam gösteremeyip zayıf kalması demektir.
Çocuğun arkasında durmak; onu hep göz önünde tutup takip etmek ve düştüğünde kaldırmak demektir.
Arkasında durursak ve bunu hissettirirsek daha güçlü olur ve bilir ki düştüğümde destek olacak sevenim var; düşmekten, yanılmaktan, başaramamaktan korkmuyorum!

En ama en önemlisi: zamanın değerini bilelim!
Bir şekilde sayılı zaman geçip gidecek ve çocuklarımız bizden ayrılıp kendi yollarına doğru devam edecekler.
Her anın, her yaşının güzelliğini görelim, yaşayalım ve değer verelim.
Asla ilgiye ve sevgiye doymamış bir şekilde uğurlamayalım.
İlgi ve sevgi için hiç kimseye muhtaç etmeyelim. Elde edemediği şeyler için kendilerinden taviz vermesinler, kendi doğrularından şaşmasınlar.

Bizim hayatımız bizim; onların hayatı ise onların.
Biz kendi hayatımızı yaşadık, sıra onlarda.
Kendi mesleklerini seçip kendi hayatlarını yaşamalarına engel olmayalım.
Mutsuz insan, kendini güvende hissetmez.
Güvende olmadığını düşünen insan, çabuk yorulur ve hayata yenilir.
En mutlu insan, kendi hayatını yaşayabilen insandır...

Çocuklarımızı Meslek Seçimine ve Geleceğe Hazırlamak

Anne-babalar olarak çocuklarımıza küçük dokunuşlarla hayatlarında büyük kazançlar sağlamalarına neden olabiliriz!
- Çocukluktan, işe yarama duygusunu tatmayla çıkılıyor.
Karmaşık-zor iş ve görevleri küçük parçalara bölerek çocuklara vermek, algılamalarını kolaylaştırıyor.
Başarı şansları artıyor ve özgüvenleri yerine geliyor.
Bu şekilde gelişen çocuklar ilerde daha zor ve komplike işlerin ve görevlerin üstesinden daha rahat gelebiliyor!
- Müzik ile ilgilenen, enstruman çalan, şarkı söyleyen, beste yapan, söz yazan vb.. çocukların IQ larının önemli derecede yükseldiği gözlemleniyor.
Müzik onlar için sadece bir hobi olmamalı, ciddi bir uğraş olmalıdır.
- Az olsa bile düzenli bir şekilde spor ile iç içe olmak.
Bir insan egzersiz yaptıktan sonra %20 daha hızlı öğrenebilir.
3 ay düzenli spor sonrası beynin hafıza ve öğrenme ile ilgili kısımdaki kapasite artışı %30 olur.
Ayrıca endorfin (mutluluk hormonu) salgısını önemli ölçüde artırır.
Takım sporlarının iletişim ve uyumlu çalışma becerilerine katkısı zaten bilinen bir gerçek.
- Düzenli uyku ve düzenli beslenme olmazsa olmaz.
Günde sadece 1 saat eksik uyumak 8. sınıf bir öğrencinin beynini 5. sınıf bir öğrencinin beynine geriletiyor!
- Su içmek. Evet, sadece yeteri kadar su içmek!
Ölçü; 8 yaşa kadar yaşı+1 bardak, 8 den sonra 8 bardak.
Öğrenme sonrası beyinde oluşan bol miktarda toksik maddeyi vücuttan uzaklaştırmanın başka yolu yok, uzaklaştırılmadığı zaman öğrenmeye zarar çok.
Ayrıca çocukluk döneminde sağlık sorunları yaşayan çocukların %95 inin tahlillerinde yeteri kadar su içmedikleri sonucu çıkmış!
- Çocuklar; onlara konuşan değil, onlarla konuşan anne-baba isterler.
Hayatta başarılı olabilmek için IQ veya zekadan daha fazla önemli olan beceriler; özyönetim ve özgüvendir.
Bunlar ancak sınırsız diyalog ve ilgi ile sağlanabilir.
- Okumanın beyin gelişimine etkisi bilinse, her ebeveyn 2+1 ya da 3+1 ev yerine 2+kütüphane ya da 3+kütüphane isterdi!
Okunabilecek herşeyi okuma alışkınlığını kazandırmak hayati derece önemli.
- Ve baba ilgisi.
İlgili baba duygusal zekayı artırır ve problem çözme becerisini kazandırır.
Çocuk kendine daha güvenli ve kendinden her zaman emin olur.
Sağlam kişilikli olur ve sevme kapasiteleri yükselir. 

Meslek Seçme Aşamasındaki Çocuklarımız İçin Anne-Babaların Kendilerine Sorması Gereken Sorular

Çocuğumu tanıyor muyum?
Çocuğumu geçekten ne kadar tanıyorum?
Gerçek karakteri, mizacı nedir?
Sandığımız gibi bize mi çekmiş? Yoksa aslında farklı biri mi?
Neleri sever, nelerden hoşlanmaz? Neleri iyi yapabilir, neleri yapamaz?
En çok önem verdiği değerleri neler? Vazgeçilmezleri, olmazsa olmazları ne?

Çocuğumun bağımsız olarak, doğru kararlar verebilme becerisini kazanması için şimdiye kadar ne yaptım?
Doğru kararı geçelim, bir konuda herhangi bir karar verebiliyor mu?
Kararı verirken kendi mi veriyor yoksa başkasının etkisinde mi kalıyor?
Verdiği kararın arkasında durabiliyor mu?
Hata yapsa bile hatasından ders çıkartarak kendi kendine doğruyu bulabiliyor mu?
Kararının arkasında mı duruyor? Yoksa kolay etkilenip vazgeçebiliyor mu?

Çocuğuma meslek önerirken kendi istediklerimi ona yansıtıyor olabilir miyim?
Kendi yaşamak istediği hayatı mı yoksa benim yaşamasını istediğim hayatı mı tercih ediyor?
Acaba zamanında ulaşamadığım hedeflerimi tamamlamasını mı bekliyorum?
Ya da benim yaptıklarımdan ya da başarısızlıklarımdan etkilenmiş olabilir mi?
Özenerek ya da heveslenerek mi yoksa farkında olarak bilinçli mi seçim yapıyor?

Çocuğumla onu bekleyen gelecek ve planları hakkında konuştum mu?
Gelecekteki hayatı için ne düşünüyor? Veya bu konuda bir şey düşünebiliyor mu?
15-20 yıl sonrası için, nasıl bir hayat yaşamayı arzu ediyor?
Bir plan-programı var mı? Plan-programı doğrultusunda neler yapıyor, ben neler yapıyorum?
Belirlediği hedef mantıklı, ulaşılabilir ve anlaşılabilir bir hedef mi?

Çocuğuma okuma alışkanlığı kazandırmak için neler yaptım?
Okuma ve araştırma becerilerini kazanması için ne kadar uğraştım?
Ona bu konuda örnek oldum mu, oluyor muyum?
İmkanlar sağladım mı?
Oyuncakçıya götürdüğüm gibi kitapçıya da götürdüm mü?
Maça götürdüğüm gibi kütüphaneye da götürdüm mü?

Herşey hayatımızdaki TEK VE EN GERÇEK HAZİNELERİMİZ - çocuklarımızın - güzel geleceği ve iyi insan olmaları için...